گفتگوی درونی وقتی خیلی زیاد بشه ، یه نویز یکنواخت ، دیگه شنیده نمی شه مثل صدای پنکه قدیمی تو اتاقم
این پنکه هرو دوست دارم چون بقیه نویزها رو می پوشونه ولی صدای خودش رو نمیشنوم مخصوصا وقتی کتاب می خونم شاید برای همین تا وسطای پاییز شبا روشنش می کنم ، وقتی تو آبان هوا خنک میشه بادش مثل سوز سرما می مونه از گوشه ملافه یا پتو و مجبورم میکنه با غلت زدن یه کاری کنم که حس اش نکنم و این تقلا برای گرم شدن مجدد رو خیلی دوست دارم
همیشه یه رویا داشتم که اون تو ، روی یه تخت خواب آهنی قدیمی وسط یه دشت بی انتها که از برف پوشیده شده از خواب بیدار می شم و خاکستری آسمون روشنتر از اونیه که برف بیاد و همین خیالم رو راحت می کنه که دوباره بخوابم اون غلت زدن برای پیدا کردن راه نفوذ سرما تو بستر منو یاد رویای دشت انداخت
دوست دارم یه مدت برم یه جایی مثل تیمارستان ، اونجا خوبیش اینه که ازت انتظار دارن که فکر نکنی یا مثلا یه مدت الکلی بشم یا دوباره دوازده سالم می شد
تو دهه چهارم زندگی دیگه رمق ندارم بچه بمونم